LinkedIn-portret

Een LinkedIn-profielfoto moet iets waarmaken wat de meeste portretten niet hoeven: hij moet nog scherp leesbaar zijn op het formaat van een postzegel. De meeste mensen die hem zien, zien hem als een klein rondje naast een naam in een zoekresultaat, een reactie of een connectieverzoek, niet als een ingelijste afdruk. Dat verandert wat er echt toe doet in de foto. Fijne details op de achtergrond verdwijnen op die schaal, dus een rommelige kamer leest als ruis in plaats van context, terwijl een sobere, zacht belichte omgeving het gezicht overlaat als het enige dat de moeite waard is om naar te kijken.

Deze look zet de persoon in een modern kantoor met een neutraal grijs en beige interieur dat ver achter hem vervaagt, verlicht door een groot raam aan één kant zodat het licht over het gezicht valt in plaats van het van voren plat te maken. De kleding is een goed zittende antracietkleurige blazer over een effen wit overhemd, zonder stropdas, wat competent overkomt zonder naar een specifieke sector te wijzen. De uitdrukking is een rustige glimlach met gesloten mond in plaats van een brede grijns, want een profielfoto die iets te tevreden met zichzelf oogt, staat vreemd naast een serieuze functietitel.

Hij werkt voor de update die de meeste mensen daadwerkelijk nodig hebben: een nieuwe baan, een promotie, of simpelweg het feit dat de profielfoto acht jaar en een kapsel oud is. Hij probeert niet op een tijdschriftomslag te lijken. Hij probeert eruit te zien als iemand met wie een recruiter of een klant graag een eerste gesprek zou willen voeren.